یک غافلگیری تمام، هرج و مرج محض. کمدی سیاهی که خیلی فریبکارانه سعی می کند شبیه  فیلم های کمدی رمانتیک باشد  اما کم کم وارد فضای کابوس و آشوب می شود. هیچ چیز آن طور نیست که می نماید. جو لطیف آرام خانه فقط پوسته ای از یک جنون هولناک است . دو پیر دختر داستان که همه محله از لطف و مهربانی آن ها می گویند همان قاتلان زنجیره ای بروکلین هستند که  مستاجران پیر خود را مسموم می کنندو در زیر زمین خانه شان دفن می کنند. شیوه روایی فیلم به گونه ای است که انگار کاپرا می خواسته است از داستانی گوتیک  نوشته ادگار آلن پو اقتباسی کمدی رمانتیک داشته باشد. هر چند فضای فیلم بسیار محدود است اما شیوه کارگردانی و بازی ها چنان انرژی به فیلم تزریق کرده است که لحظه ای متوجه طولانی بودن زمان فیلم نمی شوید. فیلمنامه کار برادارن اِپستاین است ( همان نویسندگان کازابلانکا)  که از روی نمایشنامه ای به همین نام نوشته جوزف کسلرینگ اقتباس شده است. این فیلم به خوبی نشان می دهد که نویسندگان نیمه اول قرن بیستم آمریکا چقدردرست و دقیق کمدی و درام وحرکت بین این دو گونه می شناخته اندو چگونه  توانسته اند گامی بلند در جهت تغییر امکانات روایی داستان به وجود آورند.

پ . ن :  شناخت سینمای برادران کوئن و نحوه داستانگویی شان کاملاً وابسته به شناخت سینمای کلاسیک آمریکا دارد. گنگ بودن بخشی از فارگو، بارتون فینک و مردی که آنجا نبود و ... دقیقاً بر می گردد به شناخت کم ما از سینمای کلاسیک آمریکا.

/ 0 نظر / 26 بازدید