دل تنگی‌های نقاش خیابان چهل و هشتم

دوشنبه ۱٠ مهر ۱۳۸٥

يا لطيف

خدا دوست آدم‌های بی‌احساس است. آن‌هایی که هیچ حسی ندارند. آن‌ها که به هیچ کس جز خدا محبت نمی‌کنند.آن‌ها که برای دیگران کاری نمی‌کنند. آن‌ها که به خاطر دیگران کاری نمی‌کنند. خدا حتا نمی‌تواند بهانه‌هایی مثل این‌که ما برای خدا به دیگران محبت می‌کنیم را بپذیرد.

امان از احساسات...

خدا اهل لوس‌بازی نیست. شوخی هم ندارد. خیلی جدی است. آن قدر که به همه‌ی آن‌هایی که گفته عمل می‌کند. گفته که اگر بنده‌ای صدای‌اش بزند بار اول و دوم جواب‌اش را نمی‌دهد چون می‌خواهد مطمئن شود که بنده جز خدا کسی را ندارد. فقط کافی است که این وسط بنده‌ی بی‌چاره که واقعن هم هیچ‌کس را جز خدا ندارد٬ یک کم ناامید شود. اگر این بنده پیام‌بر باشد که نصر خدا برای ضایع نشدن پیام‌برش می‌رسد و گرنه که کافی است یک کم ناامید بشوی. آن وقت است که یأوس و کفور می‌شوی. کافر! شوخی ندارد. ته ِ جهنم. دائم در آن.

امان از احساسات...

ما بنده‌های بی‌چاره٬ ما بنده‌های تنها٬ ما که سال‌هاست می‌دانیم جز خدا کسی نداریم هم مشمول این قاعده‌ایم. خدا که می‌داند ما جز او کسی را نداریم. خدا که می‌داند ما عمری است توسری‌خور خودش بوده‌ایم٬ ولی باز حتا برای یک بار یکی را نمی‌فرستد که یک بار دستی به سرمان بکشد و بگوید اوهوی آدم بی‌چاره! دست نگه‌دار! ناامید نشو! ببین خدا را! من را فرستاده!

خدا در حق ما بنده‌های خیال‌باف آخرالزمان خیلی نامردی کرده! خیلی! تنهای‌مان گذاشته بای یک خورشید پشت ابر٬ یک خورشید پشت ابر که هر کس ادعا کند او را دیده٬ دروغ گفته. خنده‌دار نیست؟ امام ِ زمان ِ هر عصر بر بدترین بنده‌های آن زمان هم آشکار بوده و او را دیده‌اند ولی ما بی‌چاره‌ها...

امان از احساسات...

پی نوشت:می خواستم باز از «رستگاری از شاوشنک»بنويسم و اميد... اما نشد،قسمت نبود...

[...:۱:٤۱ ‎ب.ظ]

پيام‌های ديگران:[]

حق بازنشر نوشته‌ها محفوظ است.

»تنهاییِ یک دونده استقامت

فیلمی هست از کوئنتین تارانتینو به درست یا غلط ترجمه کرده‌اند قصه‌های عامه‌پسند. در این فیلم ساموئل ال جکسون نقش یک آدم‌کش حرفه‌ای را بازی می‌کند. او با جان تراولتا برای صاحب گنگی به اسم مارسلوس والاس کار می‌کنند. یکی از ماموریت‌هایشان کشتن چند پسربچه خیانتکار است. ساموئل ال جکسون قبل از اینکه پسربچه‌ها را بکشد آیه‌ای از سفر حزقیال نبی را می‌خواند: «باریکه راه بشر صالح از همه سو در احاطه بیدادگری‌هایی است که از خودکامگی و استبداد فاسدین برمی‌خیزد. متبرک باد آن که چون شبانی به نام صدقه و خیرخواهی، ناتوان را در گذر از وادی ظلمت هادی باشد، زیرا که او هر آینه نگهدارنده برادر و یابنده فرزندان گمگشته خویش است و عقاب شدید و غضب عظیم من بر آن کس که می‌کوشد برادرانم را مسموم و نابود کند. پس آنگاه که دست انتقام من گریبان شما را گیرد هر آینه خواهید دانست که من (یهوه) هستم. » در طول فیلم آدم کش قصه دو سه بار دیگر به مناسبت‌های مختلف این آیه را می‌خواند و... شاید منظور از بشر فاسد، تویی -رفیق خوب من که این وبلاگ را می‌خواند،- و منظور از بشر صالح منم که این سطرها را سیاه می‌کنم و شبان نیز همین وبلاگ است که به آن آمده‌ای. یا برعکس، تو بشر صالحی و من شبان و این سیاهه‌ای که می‌خوانید مظهر خودکامگی و فتنه و شر. امّا ای کاش همین بود. حقیقت این است که تو همان ناتوانی و من همان استبداد فاسدین. امّا من سعی می‌کنم؛ واقعا به سختی سعی می‌کنم تا این وبلاگ که صفحه‌اش را باز کرده‌ای شبان باشد.

»بایگانی ماهانه