یا لطیف
وقتی دوستی به هر دلیل به دوری خود خواسته طرفین می انجامد و نزاع ای مسبب این امر باشد،آن کس که برای رفع کدورت پا پیش می گذارد،به دیده حقارت به او نگاه می کنند.البته باید قبول کرد که منطق احمقانه روزگار ماست،آنچه بر ذهن های بیمار ما حکم می راند فقط منفعت صرف است،ذهن های ما حسابگر شده اند از این هم گریزی نیست چرتکه می اندازیم و می بینیم این میزان کوچکی را در برابر چه متاع ای کسب می کند.چه می شود کرد.از قول پیرمان جایی می خواندم که:«اما پیامبر ما (ص) می گوید به کسی بچسب که تو را ترک می کند،عفو کن کسی را که به تو ظلم می کند،عطا کن به کسی که از تو منع می کند.از مالش می خواهی به تو نمی دهد در مقابل وقتی از تو می خواهد به او عطا کن،می دانی با این کار چه کردی؟دخل او را آوردی،این ها از صفات بزرگان و رشد است.»(طوبای محبت،جلد سوم)
حق بازنشر نوشتهها محفوظ است.
