«وقتی به این فکر می‏کنم که الان که من در کمال آرامش نشسته‏ام و از سر شکم‏سیری وبلاگ می‏نویسم و همزمان نه خیلی دورتر یک عده تا سر حد مرگ رنج می‏کشند و منتظرند تا نوبتشان برسد که به رفتگانشان بپیوندند، به شدت از عذاب می‏کشم. در عین حال خدا را شکر می‏کنم بابت اینکه وضع من آن‏گونه نیست. این‏جاست که خدا را به شدت شکر می‏کنم بابت اینکه در کشوری زندگی می‏کنم که بزرگترین دغدغه‏ام این است زندگی بهتری داشته باشم نه اینکه صبح که از خانه می‏روم بیرون شب زنده به خانه برگردم. خدا را شکر می‏کنم که موضوع بحث‏ها و سروکله زدنمان با دولتمردان و دیگر دوستان از برای این است که ایران بهتری بسازیم نه اینکه با چنگ و دندان دو وجب خاکی که به اصطلاح وطنمان است را حفظ کنیم. و خدا را صد هزار بار شاکرم از این بابت که در کشوری زندگی می‏کنم که امنیت و آرامش دارد. و امیدوارم هرگز این نعمت را از ما دریغ نکند، هر چند که هر روز هزاران بار با غر زدن‏ها و غفلت از این نعماتش، عملا آن‏ها را ناشکری کنیم.»

این ها را حسام  نوشته است. باید اعتراف کنم قبل از خواندن یاداشت اش داشتم با این وسوسه کلنجار می رفتم که: بازهم یک مخالف خوانی عجیب و غریب از نوع شریفی اش که ته مایه های روشنفکر مابانه اش حالم را حتما به هم خواهد زد. قسمت های ابتدایی یاداشت چیزی ندارد. حرف هایی است از سر استیصال و خشمی که حسام دارد سعی می کند در قالب یک جور استدلال منطقی بیانش بکند. اما پاراگراف آخر متن فوق العاده است. یکی از صادقانه ترین یاداشت هایی است که تا به حال خوانده ام. نویسنده روی خوب نکته ای دست گذاشته است. و تعارف هم ندارد حرفش را رک زده است. ما درمیان تمامی کشورهای منطقه آشوب زده خاورمیانه و با توجه به آن میزان مرزآبی و موقعیت عجیب و غریب سیاسی مان، امن ترین و با ثبات ترین کشور منطقه هستیم. نام عربستان و کشور های گوگولی مگولی حاشیه خلیج فارس را بی خیال بشوید که به ضرب و زور دلارهای نفتی و خفقان دارند حکومت می کنند.

ما در کشور امنی زندگی می کنیم و اگر کسی یادش باشد بیست سال پیش در این سرزمین جنگ هشت ساله تمام شد. که خیلی از رفقای روشنفکر من به شهدا و امام شهدا و خیلی چیزهای باقی مانده از آن نه تنها به دید یک پدیده عجیب و غریب و غیرعقلانی بلکه گاهی وقاحت را به حد می رسانند و به دیده تمسخر و شک و تردید به آن نگاه می کنند. خوب این دردناک است. دردناک نه برای امام و شهدا وکسانی که پای جنگ ایستادند که آنها حسابشان جداست و با کسی دیگر معامله کرده اند. آنچه حیرت انگیز است میزانی وقاحت نسلی است که از جنگ فقط تصویر مرسوم صدا و سیما را دیده است. با اتکا به همان تصویر رنگ و رو رفته به تمام روزهایی که جوان های این مملکت لت و پار می شدند تا یک وجب از این خاک دست اجنبی نیفتد که «عراقی ها توی تهران لب کارون نخوانند». وقاحت نسل من و نسل های پس از من مثال زدنی است و این درد را نمی شود همه جا گفت که تو را متهم می کنند به محافظه کاری و عقب ماندگی و البته کمبود مطالعات و خیلی چیزهای دیگر.

جنگ بد است و نفرت انگیز، در هر شکلی اما در این روزگار وانفسا در پس غبار این های و هوی سیاست بازی ها که حتی از نام امام معصوم(ع) هم مایه می گذارند، تا کوتولگی سیاسی شان کمی درمان شود و قد بکشند. از این روزمرگی ها که بگذریم و در آرامش امروز یادمان نرفته است که چقدر زجرکشیدیم تا چیزی باشیم که اکنون هستیم. که امن ترین کشور منطقه در میان وحشی گری های القاعده ، اسرائیل و...

پی نوشت: خودم را می گویم با کسی کاری ندارم. اگر یک روز برای این مرز و بوم اسلحه دست گرفته بودم و یک تیر، آن هم از نوع هوایی اش در می کردم. خدا را هم بنده نبودم و از همه 75 میلیون ایرانی طلبکار بودم. شما این جور نبودید؟

پی نوشت: تصویر چمران، همت، حمید باکری، حسن باقری، احمد کاظمی و... روی ترانه محمد نوری که می خواند «ما برای اینکه ایران خانه خوبان شود رنج دوران برده ایم» تنم را می لرزاند.

پی نوشت: به قول مهدی ماادرئک ما جنگ(حرب)

پی نوشت: ما دوجور غضنفر در این مملکت داریم. یک جور که بیانه می دهد همه این کشت و کشتار تقصیر حماس است ومرگ بر استبداد ویک جور دیگر از غضنفر، همان هایی هستند که از دیوار باغ بالا می روند. و فعلا مشکل این دیار رشد روزافزون غضنفر است از هر دو نوع. و البته مارادونا هنوز هم بهترین فوتبالیست دنیا می باشد.

پی نوشت:علی هم در ادامه حرف های من و حسام حرف حساب زده است که همه اش درست و به جا است. اما می ماند اینکه دفاع من از امنیت، دفاع من از دولت نیست که دولت خودش به اندازه کافی هوادار دار سینه چاک دارد. دفاع من از امنیت یادآوری جنگ بود و بس و اینکه راز و رمز این واقعه درست و حسابی کشف نشده است. که اگر می توانستند تاریخ را تغییر بدهند آنگونه که در 1984 اتفاق می افتد. کاری می کردند که جنگ را هم به نام خودشان بزنند. اما خوب جالب این جاست که سابقه آقایان در زمان جنگ بسیار مه آلود است.