دل تنگی‌های نقاش خیابان چهل و هشتم

جمعه ٢۸ مهر ۱۳۸٥

سامورایی فیلم تنهایی است. تعبیر دیگری برای این فیلم نمی توان یافت!شاید در گونه گنگستری یا حتی نوآر جای بگیرد اما یک شاهکار خودش تعیین می کند که چگونه تعبیر بشود. فیلم داستان تنهایی است. تنهایی آدمی که در کار خود حرفه ای است و اصول خودش را برای زندگی تعریف کرده است برخلاف بقیه آدم ها که زندگی برایشان امورشان را تعریف می کند. شاید بهترین نام برای این فیلم همین سامورایی باشد. سامورایی ها انسان های تنها و خشنی بودند که در سلوک شخصی خود به مقام می رسیدند و جانشان چندان ارزشی نداشت مهم اصول و مرام سامورایی بود.جف کاستلو با بازی افسون گرانه آلن دلون نیز در شمایل همان سامورایی فرو می رود امااینجا دیگر ژاپن نیست . پاریس همیشه ابری و دلگیر است که همه آدم هایش سر در آخور دنیا کرده اند. و تنها جف کاستلو است که از این روزمرگی و خفگی به ستوه آمده است شبیه همان پرنده ای که در اتاقش نگه می دارد و دریکی از نماهای پایانی فیم می بینیم که از قفسش به تنگ آمده است. جف کاستلو انسان پاکی است هر چند آدمکش قهاری است.البته توی جهان اسطوره ها یکی از ارزشهای قهرمانان همین آدمکشی است .که باید طبق اصول و به درستی انجام گیرد. جف کاستلو مثل همه قهرمانان اسطوره ای یک پاشنه آشیل دارد او نمی داند که در سرنوشت محتوم یک قهرمان دل بستن به کسی مانند افتادن یک تیله در سراشیبی تند و تیز است.

اما او دل می بند تا شاید این روزهای خاکستری پاریس را پایانی باشد. اما تقدیر چیز دیگری را برای او در نظر گرفته است. وقتی موجودی اسطوره ای در دنیای آدم های خاکستری و کوتوله عاشق شود. محبوب اولین کسی است که به آدمی خیانت می کند. او به دختری دل بسته که در دار و دسته دشمنان او قرار دارند. سامورایی وقتی این را در می یابد دیگر امیدی به ادامه دادن سیکل های خسته کننده ندارد. خود را به کافه ای که دخترک در آن پیانو می زند، می رساند تا آخرین ماموریتش را انجام دهد و دخترک را بکشد. او وارد کافه می شود و اسلحه را به سمت دخترک می گیرد دوربین روی چشم های بی روح آلن دلون می ماند. صدای شلیک گلوله می آید.او را از پشت ناجوانمردانه می زنند. اسلحه اش را از میان دستهای بی جانش بیرون می آورند. اسلحه خالی است. او با اسلحه خالی به استقبال مرگ آمده است. مانند یک سامورایی!

پی نوشت:يادداشت تکراری است.

پی نوشت:قهرمان های فيلم هايی که دوست شان دارم هم خودشان را سرکوب می کنند!حواست هست؟

[...:۱۱:۱۸ ‎ب.ظ]

پيام‌های ديگران:[]

حق بازنشر نوشته‌ها محفوظ است.

»تنهاییِ یک دونده استقامت

فیلمی هست از کوئنتین تارانتینو به درست یا غلط ترجمه کرده‌اند قصه‌های عامه‌پسند. در این فیلم ساموئل ال جکسون نقش یک آدم‌کش حرفه‌ای را بازی می‌کند. او با جان تراولتا برای صاحب گنگی به اسم مارسلوس والاس کار می‌کنند. یکی از ماموریت‌هایشان کشتن چند پسربچه خیانتکار است. ساموئل ال جکسون قبل از اینکه پسربچه‌ها را بکشد آیه‌ای از سفر حزقیال نبی را می‌خواند: «باریکه راه بشر صالح از همه سو در احاطه بیدادگری‌هایی است که از خودکامگی و استبداد فاسدین برمی‌خیزد. متبرک باد آن که چون شبانی به نام صدقه و خیرخواهی، ناتوان را در گذر از وادی ظلمت هادی باشد، زیرا که او هر آینه نگهدارنده برادر و یابنده فرزندان گمگشته خویش است و عقاب شدید و غضب عظیم من بر آن کس که می‌کوشد برادرانم را مسموم و نابود کند. پس آنگاه که دست انتقام من گریبان شما را گیرد هر آینه خواهید دانست که من (یهوه) هستم. » در طول فیلم آدم کش قصه دو سه بار دیگر به مناسبت‌های مختلف این آیه را می‌خواند و... شاید منظور از بشر فاسد، تویی -رفیق خوب من که این وبلاگ را می‌خواند،- و منظور از بشر صالح منم که این سطرها را سیاه می‌کنم و شبان نیز همین وبلاگ است که به آن آمده‌ای. یا برعکس، تو بشر صالحی و من شبان و این سیاهه‌ای که می‌خوانید مظهر خودکامگی و فتنه و شر. امّا ای کاش همین بود. حقیقت این است که تو همان ناتوانی و من همان استبداد فاسدین. امّا من سعی می‌کنم؛ واقعا به سختی سعی می‌کنم تا این وبلاگ که صفحه‌اش را باز کرده‌ای شبان باشد.