یا لطیف
عشق برای این به وجود می آید که یک روز از بین برود.
پی نوشت: پند های یک کرگدن جوان
یا لطیف
به صورتش که نگاه کنید هیچ ویژگی خاصی ندارد،نه سرخوشی جرج کلونی را دارد،نه لاقیدی برادت پیت را ،در او نمی توانید دلربایی جانی دپ را هم پیدا کند.پس او چه دارد یا بهتر بگوییم چه کار کار کرده است که بازیگر محبوب قلوب همه دنیا است و هنوز با قدرت به راه خود می رود.صورتش را که نگاه کنید هیچ چیز خاصی ندارد.برای ستاره شدن باید حتما صورت جذابی داشت مانند دی کاپریو یا نماد مردانگی کامل بود مانند جرج کلونی اما او هیچ کدام از این ها را ندارد.او بیشتر شبیه کارگرهای نانوایی است.
اما نکته اصلی محبوبیت او را در همین حضور ناپیدایش باید جستجو کرد.او روی چیزهایی سرمایه گذاری می کند که مردم دوست دارند از خوشان روی پرده ببیند. او صورت عادی آدم ها با ضعف ها و قدرت هایشان را به آنها عرضه می کند.همان واقعیت لعنتی که دوست داریم از خودمان در زندگی را روی پرده سینما ببینیم.چه در قالب آن پیاده ی جدا مانده از قافله در فارست گامپ،چه در نجات سرباز وظیفه رایان که حضور هولناک جنگ را با بازی انسانی اش به مرثیه برای انسانیت تبدیل می کند.
وقتی قدیمی ترها برای ما از دوران کلاسیک و ستاره های بزرگ آن روزها،که حالا برای خودشان بت هایی شده اند حرف می زنند ما می مانیم که ستاره های روزگار ما مثلا کدامشان در قد و قواره کری گرانت و همفری بوگارت، جان وین، هنری فوندا، جیمز استوارت بوده اند.دستمان خالی است.روزگار بدی شده است قهرمان های فیلم های روزگار ما همه یا لاقید و سرخوشند یا بیشتر صورت های ماه گونه شان را برای دخترکان داخل سینما عرضه می کنند.اما اینجا فقط یکی هست که به حضورش در سینما این دوران افتخار می کنم و همیشه دیدن فیلم هایش را به قدیمی تر ها توصیه می کنم تام ستاره ای است که همان قدرت ستاره بودن را یادمان می آورد.صورت ها پیر می شود،داستان ها کهنه می شود اما تصویری که همیشه ماندگار است، تصویر مردهایی است که گوشه ای از خودمان را به ما نشان داده اند.تصویری که گاهی منتقدان آمریکایی از آن به مرد ایده آل آمریکایی یاد می کنند و تام هنکس نماد آن است،اما این فقط برای خود آمریکایی ها جواب می دهد.فیلم های تام هنکس برای نماد نماد انسانیت مجسم بر روی پرده است.انسانی که کوله بار ضعف ها و مشکلات اش را بر روی دوش می کشد تلاش می کند که همچنان انسان ِ پاک بماند،شاهد این ادعا، فیلم ترمینال ساخته استیون اسپیلبرگ است.امروز تولد تام هنکس است.
یا لطیف
بیایید خاطره های ریز و درشتتان را جمع کنید بروید به زودی همه تان را از ذهنم پاک خواهم کردم.
«رنو: آخه تو رو بهخدا، چي تو رو كشونده به كازابلانكا؟
ريك: واسهیِ خاطر سلامتيام اومدم. من واسهیِ آبِ كازابلانكا اومدم اينجا.
رنو: آب؟ كدوم آب؟ ما كه توي بيابون هستيم!
ريك: بهم اطلاعات عوضی دادن!
رنو: آهان!»
یا لطیف
من به معجزه ایمان دارم.
پی نوشت:عکس را از مطلب میرفتاح در کافه شرق برداشتم.
حق بازنشر نوشتهها محفوظ است.
