یا لطیف

«می فهمم لنی،بخواب،بخواب،عزیزم.بخواب طفلک نازم.من هیچ وقت تو رو نمی ذارم برم.هیچ وقت.تویی که اول منو می ذاری و میری ،نترس،بخواب بچه نازم.»

پی نوشت: مرگ ِ اسب ِ سفید ِ وحشی...

پی نوشت:جاهایی هست،که برف به قدری پاک و درخشان است. که آدمی بار بیگانگی را از یاد می برد و به کسی یا چیزی احساس نزدیکی می کند.

پی نوشت: سعديا گر بکند سيل فنا خانه دل...دل قوی دار...

یا لطیف

تمام دارایی من همین کلمات است همین ها که ساده نوشته می شوند،ساده خوانده می شوند و حتی ساده فراموش می شوند.تمام دارایی من همین کلمات است که یا می خوانمشان یا می نویسمشان. تمام زندگی مرا همین کلمات ساده ساخته اند.همین ها که سیاه اند و با اکراه کنار هم نشسته اند. همین ها که شما هم مانند من بارها و بارها خوانده اید و هر بار لابلای سیاهی ها شان مرغ جانتان تا نمی دانم کجا پرواز کرده است.از همه دنیا بعد از این همه خستگی میان این برهوت تنهایی  تنها همین اشکال کوچک سیاه هستند که برایم باقی مانده اند. لای کتاب های شعر لای داستان های بارها خوانده شده،تنها همین ها باقی مانده است،پس بگذار کنار همین کلمات این کتاب های رنگ و رو رفته باقی بمانم...

  من این حروف نوشتم چنان که غیر ندانست

                                                          تو هم ز روی کرامت چنان بخوان که تو دانی

پی نوشت:ما می توانستیم آدم های معمولی باشیم،بی خبر و راحت و آسوده،می توانستیم سر در آخور دنیا راحت تا ته قصه برویم یا شاید نهایتش گوشه طویله شکم هایمان را از زور ِ باد یونجه می ترکاندیم.اما ما،من و تو یا هر کسی که سر کرد توی آخور کتاب ها،مزه کتاب های تازه خوانده اش آن قدر زیر دهانش مزه کرد که خیال برش داشت می تواند کاری کند،خیال کرد می تواند بعضی زندگی ها را به قصه های جن و پری  نزدیک کند،خیال کرد می شود با همین کلمات ساده به جنگ یونجه زار برود هزار خیال جور واجور  می کرد اما همه اش خواب بود. خوابی میان خواب دیگر...برای او حالا فقط کتاب خانه اش مانده است و کتاب های نیمه تمام نخوانده اش.تنها کاری که از یک دیوانه کتاب بر می آید سر کردن با همین کتاب هاست.پس بگذار راحت و آسوده کنار کتاب ها بمانم...

پی نوشت: علی یادت هست یک بار نوشتی که« همین کتاب ها ما را دیوانه کرد». حالا بیا و ببین در این کهنه روزگار بیست و سه سالگی هنوز دچار جنونم!!

یا لطیف

نوشتن انواع نامه های عاشقانه در زمینه های:

1 ــ آغاز روابط

2 ــ تحکیم روابط

3 ــ حل اختلافات(تضمینی بدون منت کشی)

4 ــ خداحافظی طولانی(100% فراموشی)

5 ــ بازگشت به دوران مهر ورزی(با امکانات استثنایی)

و...پذیرفته می شود.

لیست خدمات طلایی:

سه بیت شعر رایگان

بیش از سه بیت به ازای هر بیت 200 تومان به حق الزحمه افزوده می شود.

شعرای سنتی:حافظ،سعدی،مولانا،عراقی،بابا طاهرو ه الف سایه و...

شعرای معاصر:فریدون مشیری،حمید مصدق،سید علی صالحی و...

آثار منثور: با نگاهی به آثار نادر ابراهیمی ،جبران خلیل جبران،کریستین بوبن و ...

«دانشجویان به علت استحکام و رشد روابط آکادمیک از تخفیف 20% بهره خواهند برد»

«خاطرات خود را با ما ماندگار کنید»

یا لطیف

...

هفت سالم باشد،برف باریده باشد و تو دستم را بگیری و با هم از میان امامزاده و چنار های بلندش بگذریم و تو کنار قبر برادرجوانت تند تند لب بجنبانی و من زل بزنم به دهانت و بخاری که توی هوا گم می شود...

ای کاش یک شب به خواب هفت سالگی برگردم و دیگر بازنگردم.

يا لطيف

  نهايت تمامی نيرو ها پيوستن است....پيوستن....

به اصل روشن خورشيد

و ريختن به شعور نور....

يا لطيف

ديگر فريب هم به سرابم نمي برد...

یا لطیف

یا لطیف

«چاقو را توی سینه اش فرو می کنم یک لحظه صدای نفس هایش قطع می شود قدرت دستهایش هم؛ نفسهایش خس خس می کند و بالا می آید به سرفه می افتد سرفه که می کند خون می پاشد روی صورتم هرم نفس هایش با بوی خون در هم می شوند. دسته صدفی را بیشتر توی سینه اش فرو می کنم. گرمی خون روی دستهایم راه می گیرد. دستهایش دیگر رمقی ندارد. چاقو را که بیرون می کشم آهی می کشد روی زانو هایش می افتد. عقب عقب می روم نور ماشین راه می گیرد روی قطره های خونی که روی برف ریخته است و به صورتش نگاه می کنم . هنوز هن هن نفس هایش تمام نشده روی برف ها ولو می شود. ماشین رد می شود. چاقو  هنوز توی دستهایم است، کوچه باغ ساکت است،مزه خون ته گلویم مانده است فقط صدای جوب آب کنار چنار ها را می شنوم می روم کنار چنار ها عق می زنم...»

 یا لطیف

السلام علیک السلطان ابا الحسن یا علی بن موسی الرضا...

بچه ای را فرض کن چهار و پنج ساله نه بزرگتر نه کوچکتر نهایت شیرینی کودکی کجاست فرض کن کودکی آنجا ایستاده باشد. همراه پدر وارد حرم می شود. جیغ می زند و می دود میان کبوتر ها، می خندد. خسته می شود، لپ هایش سرخ می شود. می آید کنار رواق روی پای پدر می نشیند،برای پدر شیرینی می کند اما پدر اصلا توی حال و هوای خودش نیست. بچه راه می افتد میان حرم و از پدر دور می شود. تا جایی که می فهمد دیگر پدر را نمی بیند. دل کوچکش می ریزد. بغضش می گیرد. تمام وجودش می لرزد. این همه ترس برای کودکی خیلی زیاد است. دیگر نمی تواند بغضش را نگه دارد می زند زیر گریه، به پهنای صورت دانه دانه اشک می ریزد...

تو نگران بچه نباش پیدا می شود خود صاحب خانه پیدایش می کند، مطمئن باش پدرش دوباره وقتی آب خنک می پاشد به صورتش تا اشک هایش را بشورد دل کودک حسابی آرام است...

می ماند من که آرزو به دلم مانده است که یک بار مثل آن بچه توی حرم گم بشوم، همان جور که ته دلم می لرزد و  هول تنهایی و بی کسی سراغم آمده است برای آقا گریه کنم...به پهنای صورت... دانه دانه اشک بریزم...

دانی که چیست دولت،دیدار یار دیدن         در کوی او گدایی بر خسروی گزیدن

از جان طمع بریدن آســـان بود ولیـکن         از دوستان جانی مشکل توان بریدن

پی نوشت: می رویم مشهد، بی خیال...

پی نوشت:نوشته بود « بايد به پای باقی‌مانده‌ی همه‌ی علاقه‌های احمقانه٬ اعم از معلوم و مجهول سنگی بست و به دريا افکند...»